blogbrugklasserDat de eerste weken op de middelbare school zó zouden verlopen had ik me niet voorgesteld. Het was niet eens in me op gekomen dat het nog behoorlijk pittig zou kunnen zijn om te starten met een nieuwe school, nieuwe klas en nieuwe kinderen die heel anders doen als mijn oude vriendinnen. Niemand lijkt zo te zijn als ik.

En niemand lijkt het moeilijk te vinden in mijn nieuwe klas. Elke dag als ik tegen de helling op fiets naar school bedenk ik me: ligt het misschien aan mij? Ben ik dan niet leuk genoeg?

In een paar weken tijd ben ik veranderd van een vrolijk, spontaan en sociaal meisje, in een stil en onzeker meisje. En ook op de volleybalvereniging waar ik nieuw ben lukt het me maar moeilijk om aansluiting te vinden. Ik voel me alleen en rot. Ik had me zo verheugd op de nieuwe school en nieuwe vriendinnen…

Het was fijn toen mijn mentor me een beetje ging helpen: ze heeft me een plek gegeven naast de meisjes in de klas die me wel aardig lijken zodat ik makkelijker kan aansluiten. Al gaat het beter, heb ik niet het idee dat ik mezelf kan zijn tussen alle anderen. Ik mis mijn oude vriendinnen en mijn oude school en eigenlijk alles van vóór de zomervakantie. Maar hoe krijg ik terug wat ik toen had?

Als ik na school de heuvel weer af fiets naar huis, ben ik zó blij dat ik uit ben. Zó blij dat ik naar huis mag. Maar ik hou steeds in mijn achterhoofd dat ik morgen die helling weer op moet.

<wordt vervolgd>