blogbrugklasserToen de schoolarts mijn moeder belde was ik verbaasd. Had ik hulp nodig? Nee, toch niet, vond ik zelf. Als ik dacht aan het woord ‘therapie’ of ‘psycholoog’ moest ik ook denken aan kinderen met grote problemen of rare ziektes en daar hoorde ik echt niet bij!

Maar hoe meer tijd verstreek hoe meer ik erachter kwam dat ik er toch wel echt behoefte aan had, meer dan ik eerst dacht. Het liefst wou ik en vrouwelijke psycholoog die goed naar me zou luisteren en die me ook begreep. Ik hoopte dat ze wist wat ik had en vooraal wat er aan te doen was. Ook moest ze aardig zijn maar niet te soft.

Ik had ook veel vragen: want hoe gaat dat allemaal bij de jeugdhulp? Ik was nog nooit eerder bij een psycholoog geweest en had geen idee. Ik vroeg me ook vaak af of ik dan echt door met iemand te praten van mijn problemen af zou komen. En als ik dat niet deed, hield ik mijn problemen dan voor altijd, mijn hele leven?