blogbrugklasserErgens halverwege het schooljaar zou de schoolarts langs komen. Ook onze klas kwam aan de beurt. Toen ik op een ochtend de klas uit werd geroepen moest ik naar een klein kantoorkamertje op school gaan. Ze zouden je wegen, meten en wat vragen stellen, had ik gehoord: ‘het duurt maar 10 minuten’. Op de deur van het kantoortje was een papiertje geplakt: ‘Jeugdzorg’.

Ik werd gemeten en gewogen en tot slot werd er een hele waslijst aan vragen gesteld door twee vriendelijke vrouwen. Ik was het niet van plan maar voor dat ik het wist zat ik mijn hele verhaal te vertellen over hoe ik me voelde op school en bij de volleybalclub en wat dat met mij deed. Alles kwam er uit, ik wilde het eigenlijk niet maar ik kon er niets aan doen... De twee vrouwen vroegen tijdens het gesprek of ik met iemand over mijn problemen wilde praten. Al snapte ik het eerst niet… Het werd me uiteindelijk duidelijk dat het om een kindertherapeut of een psycholoog ging. Ik wist eigenlijk niet goed wat een psycholoog was en dacht dat voor andere mensen was dan ik. Dus zei ik dat dat niet nodig was. Ze zeiden dat het wel belangrijk was dat ik geholpen zou worden met de dingen waar ik mee rondliep, en dat er mensen zijn die dat goed kunnen.

Met een raar gevoel kwam ik het kleine kantoortje uit. Ik had er een heel lesuur en bijna de hele pauze gezeten en was net op tijd voor de gymles.

Thuis heb ik er met mijn ouders over gepraat. En ook heeft een van de schoolartsen diezelfde dag nog met mijn moeder gebeld. Toen besloot ik uiteindelijk:‘Misschien moet ik het gewoon doen’.